Η δύσκολη απόφαση σε μια βιογραφική ταινία, είναι πάνω σε τι θα εστιάσει. Στην επαγγελματική ζωή; Στα προσωπικά; Την δημιουργική διαδικασία του καλλιτέχνη;

Τα ενδότερα και τα σκοτεινά σημεία του; Το σταυροδρόμι αυτών των αποφάσεων προκαλεί ίλιγγο, πόσο μάλλον όταν το μέγεθος που έχεις να διαπραγματευτείς είναι ένα από τα σπουδαιότερα και πιο αγαπητά συγκροτήματα όλων των εποχών και ο πιο χαρισματικός frontman της rock ιστορίας.

Ο Sacha Baron Cohen ήταν η αρχική επιλογή για την ενσάρκωση του Freddie Mercury. Εγκατέλειψε με δική του απόφαση το πρότζεκτ σε πρώιμο στάδιο, αφήνωντας υποψίες πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Πως υπάρχει ένας λάκκος σε αυτή τη φάβα που ίσως κατέστρεφε μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες των τελευταίων ετών.

O ταλαντούχος ηθοποιός ήθελε να εμβαθύνει στην ζωή του εκκεντρικού frontman και να παρουσιάσει μερικές από τις ακραίες ιστορίες που τον συνοδεύουν, κάτι πο οι ίδιοι οι Queen αρνήθηκαν ώστε να »προστατέψουν» την υστεροφημία και την κληρονομιά του τραγουδιστή τους αλλά και να αναδείξουν την δική τους.

Το ζητούμενο είναι η μουσική

Η μουσική των Queen δεν συμβιβάστηκε ποτέ, η ταινία όμως ναι. Δυστυχώς για άλλους, ευτυχώς για μένα, συμβιβάστηκε με το ζητούμενο για τους περισσότερους, την μουσική.

H ταινία σεβάστηκε και έκανε αυτό που ήθελε πάντοτε ο ίδιος ο Freddie Mercury. Έδωσε στον κόσμο αυτό που ήθελε. Μουσική, συναισθήματα και ένα »γύρο του θριάμβου».

Για κάποιους ήταν συμβιβασμός στα συμβατικά στεγανά. Για μένα είναι η απόλυτη ένδειξη σεβασμού προς τον Mercury, από τους ανθρώπους που τον ήξεραν καλύτερα από όλους και επέμεναν στο να μην βγουν στο πανί όλα εκείνα που και ο ίδιος κρατούσε για τον εαυτό του. Η ζωή του είχε δύο όψεις. Ο ίδιος διαχώριζε την σκηνή, την δημιουργία, το συγκρότημα και τον Mercury από τον Freddie.

Είναι ξεκάθαρο πως δεν ένοιαζε κανέναν στην παραγωγή το τι θα πουν οι κριτικοί. Το βλέπουμε και στις απολαυστικές σκηνές στα γραφεία της δισκογραφικής, το συγκρότημα ποτέ δε νοιάστηκε για εκείνους, παρά μόνο για τον κόσμο. Δε θα μπορούσε να ήταν αλλιώς και η ταινία, το storyline της οποίας δεν εμβαθύνει σε καμία πλευρά τόσο πολύ, μοιάζει με εκείνο το παιχνίδι που ενώνεις τις τελείες.

Πολλές βιογραφικές ταινίες μουσικών κάνουν το λάθος να πιστεύουν πως μας ενδιαφέρουν πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με αυτά που αγαπήσαμε για εκείνους. Όχι ρε παιδιά, πάω να δω την ταινία των Queen και θέλω να είναι μια γιορτή.

Η ταινία προσπάθησε να στριμώξει την χρυσή εποχή των Queen σε δύο ώρες ξεκινώντας από την γνωριμία τους με τον Freddie. Γίναμε μάρτυρες της γέννησης μερικών επιτυχιών τους αλλά και της δημιουργικής τους διαδικασίας εντός και εκτός στούντιο. Αυτές οι σκηνές στα ενδότερα της δημιουργίας ίσως έπρεπε να ήταν λίγο μεγαλύτερες.Η ένταση παρόλαυτα δεν φεύγει από την οθόνη καθ’όλη την διάρκεια της.

Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει από άλλες μουσικές ταινίες όμως είναι φυσικά η τρίτη πράξη. Επέλεξαν η κινηματογραφική κορύφωση και εκεί που οδηγείται η ταινία να είναι η -με διαστάσεις μύθου- εμφάνιση τους στο Live Aid του 1985. Ένα εικοσάλεπτο που χαρακτηρίζεται ως η πιο μεγαλειώδης rock εμφάνιση στην ιστορία και απέδειξε γιατί ο Freddie είναι ο αρτιότερος front man όλων των εποχών. Σφυρηλάτησε αυτή του την αξία στην μεγαλύτερη σκηνή όλων, ενωπίω όλου του πλανήτη.

Το εγχείρημα της αναβίωσης μιας τέτοιας εμφάνισης ήταν τρομακτικά επιτυχημένο. Σε ένα επικό φινάλε που θα σου μείνει απλά αξέχαστο. Το build up και οι καταστάσεις που οδήγησαν σε εκείνη τη συναυλία, η κατάσταση του Freddie, τα στοιχεία της λύτρωσης και η συγκινησιακή υπερφόρτωση αποδόθηκαν στο έπακρο. Είναι η συναυλιακή εμπειρία που δεν ζεις στο σινεμά. Μια τελετουργία αποθέωσης του χαρίσματος του Freddie και έτσι του αξίζει να τον θυμόμαστε!

Με γιορτή. Με θρίαμβο. Με χιούμορ και τραγούδι.

Υγ: Ο Rami Malek κατ’ εμέ κατάφερε να γίνει «ένα» με την εμβληματική μορφή του Freddie και αν δεν πάρει το πολυπόθητο Όσκαρ θα είναι μεγάλο σκάνδαλο. Σήκωσε όλο το απαιτούμενο βάρος του ρόλου και το έφερε σε πέρας με μοναδική επιτυχία, κάτι που δύσκολα θα κατάφερνε άλλος. Όπως και ο ίδιος είπε σε πρόσφατη συνέντευξη του, «το να προσπαθείς να είσαι ο Freddie σε μια τεράστια σκηνή, ξέροντας πόσο σημαντικός ήταν για την κοινωνία και τη μουσική, είναι ιδιαίτερα αγχωτικό. Ειδικά όταν από πίσω παρακολουθούν οι εναπομείναντες Queen!»

Υγ 2: Αν καταφέρετε να δείτε αυτό το αριστούργημα, μείνετε μέχρι και την τελευταία γραμμή των τίτλων τέλους, αξίζει…